|
|
Þau voru fljóðin viðmótsþýð |
|
vestur á Patró forðum tíð. |
|
En Kata af þeim öllum bar |
|
upp þegar slegið balli var. |
|
Í okkur kveikti´ hún ástarblossa, |
|
í okkur lét hún blóðið fossa, |
|
þegar hún snerist hring, hring, hring, |
|
en hún kyssti bara svarta-Tóta Súðvíking |
|
|
Við rérum á gamla Faxa fimm, |
|
og frost var oft mikið og hríðin dimm. |
|
En þegar við komum aftur inn , |
|
var óðara gleymdur helkuldinn. |
|
Innilegast alltaf hló hún , |
|
upp sínum fótum liprast sló hún, |
|
þegar hún snerist hring, hring, hring. |
|
útá gólfinu með skruggu-Gvendi Skálvíking. |
|
|
Við eltum fiskkinn um allan sjó, |
|
og erfiðið var of meira en nóg. |
|
En þegar við komum aftur inn, |
|
var aldrei neitt fengist um þrældóminn. |
|
Heldur en ekki hnarreist var hún, |
|
höfuð sitt jafnan stoltast bar hún, |
|
þegar hún snerist hring, hring, hring. |
|
úti á gólfinu með Alla Kalla Ísfirðing. |
|
|
Hann stundum lotulangur blés |
|
á leiðinni fyrir Sléttanes. |
|
En þegar við komum aftur inn, |
|
var óðara gleymdur stormurinn. |
|
Ungpíulegt sitt höfuð hneigði´ hún, |
|
heillandi nett sitt mitti sveigði´ hún, |
|
þegar hún snerist hring, hring, hring, |
|
úti á gólfinu með flotta-Pétri Flateyring. |
|
|
Hann ljótur var oft í Látraröst |
|
með löðrandi brim og iðuköst. |
|
En þegar við komum aftur inn, |
|
var óðara gleymdur lífsháskinn. |
|
Brosandi sínum öxlum yppti´ hún, |
|
uppfyrir hné sínu pilsi lyfti´ hún, |
|
þegar hún snerist hring, hring, hring, |
|
útá gólfinu með breiða-Steina Bolvíking. |
|